پریِ عصبیِ بیمنطقِ مودی

گاهی تو شناخت خودم میمونم. افرادی که با من صمیمی هستن و من کنارشون خودم هستم، یعنی معدود افرادی که باهاشون راحت حرف میزنم، راحت میخندم، کنارشون راحت گریه میکنم و عصبانیتم رو بروز میدم، میدونن آدمیام که نوسان فکری و اخلاقی و رفتاریِ زیادی داره. به سادگی غمگین، عصبانی، خوشحال و خندون میشم و به خواناترین شکل ممکن همه رو به روی خودم و بقیه میارم.

اونقدر گاهی این نوسان احساسی من زیاده که خودم میمونم چطور باید قضیه رو هندل کنم. کلی مطلب روانشناسی میخونم و سعی میکنم در مواجهه با چالشها چه مثبت و چه منفی، خودم رو از بیرون نگاه کنم و درک کنم رفتارم دقیقا بابت جابجایی کدوم سلولِ حرف گوش نکنِ عصبیِ بدنمه. تا شاید بتونم پدیده مودی بودنم رو (که شرم دارم از پذیرفتنش) کنترل و هضم قضیه رو ساده کنم. اما دریغ.....

این میشه که از خودم تصویر فردی که دوست ندارم رو به جا میذارم. اطرافیانم رو دلگیر و گاهی خسته و متعجب میکنم، روابطم رو به سادگی زیر سوال میبرم و خلاصه گند میزنم.

من تو محیطی دوستانه کار میکنم. روزی که برای مصاحبه اومده بودم، انگار که مدیرم همون جلسه اول انتخابم کرده باشه، نشست و از محیط کاریمون و اخلاق گفت. کلمه ای که به کار برد لغت "استارت آپ" بود. درست میگفت. من تو محیطی استارت آپی کار میکنم. محیطی که در عین صمیمیت و رفاقت اما بر پایه احترامه و من با اخلاق گاهی مزخرف ذاتیم طبق معمول حد و مرزها و خط قرمزهام رو برای همکارام مشخص کردم. خلاصه کنم: ما در صلح بیشترین ساعات روزمون رو، عمرمون رو کنار هم میگذرونیم.

اینه که گاهی از عصبی شدنم و ناراحت کردن همکارام تا سر حد توبه نصوح، عذاب وجدان میگیرم.

هرچند من به اندازه نصوح قوی نیستم

متعجبم از خودم و اعصابی که از کنترلم خارجه. قطعا وبلاگ نویسی کمکم میکنه. بنابراین همینجا به خودم قول میدم رفتار و احساساتم رو تعدیل کنم. در این جهت قطعا مطالب روانشناسی زیادی میخونم که تبعاٌ میام و مفیدترینهاش رو باهاتون شریک میشم.

قول...

15 بهمن 97 از نوع هزار و سیصدش

#پری_بعد_نوشت: به قول همکارم: خانم موسوی این قولها برای فاطی تنبون نمیشه

ابوالهول ور آر یو...